Ana sayfa Makale Umut Hiç Bitmedi…

Umut Hiç Bitmedi…

120
0

Her ay farklı bir çekim hikayesi anlattığımız bu bölümümüzün konuğu Ufuk Akçay.

Edirne doğumlu olan Ufuk Akçay, 2000 yılından beri fotoğrafla uğraşıyor, son üç yıldır profesyonel olarak fotoğraf çekiyor. Fotoğrafları birçok gazete ve dergide yer aldı, birçok karma sergiye katıldı. Birçok yarışmada ödüller ve dereceler aldı. Halen Edirne Stüdyo Martı”da mesleğini sürdürüyor. Esentepe Gençlik ve Spor Kulübü”nde Fotoğrafçılık eğitimi veriyor. Halen üzerinde çalıştığı 4 projesi var. önümüzdeki aylarda ilk kişisel sergisini açacak.

Umut, dökülen gözyaşlarında gizli bir tekne yolcusudur deniz için. Gözleri karanfil kokan, yaşlı, kırışık yüzlerde. içimizi ısıtan bir yaşlı elin başımızda dolaşırken bıraktığı ruhani hissin derinlik katan dokusundadır. Yaşanmışlığı yansıtan kırışık bir cildin üzerinde gezinen yılların sonsuz bir huzura ermeden önceki haritasıdır yüz. Gözlerinin sönen feri altında ışıksız bir aile, sevenleri ve dostları onun gülümsemesinden bir heyecan, bir umut biçmektedir. Kocaman bir aşka yelken açan, uzun saçlarını kansere yitirmiş bir kadının hikayesi. Umudu kollarında taşıyan ve vücuduna ışık olarak aldığı ölümün ayak sesleriyle mutlu gülümsemeler saçan bir kadının hikayesi. Gördüğü, yaşadığı, geçtiği ve bildiği tüm hayatlardan önce son yolculuğunu bekleyen bir kadının hikayesi. Anlatırken ya da yazarken ellerim titriyor. O anlardan bahsetmekten, herkesin korktuğu bir anı anlatmaktan zor olan gitmek midir herkesi bırakıp? Yoksa bunları yazmak mı bilemiyorum. Sığınacak bir babaanne bulamayacak olan ana karnında küçük bir cenin hatırlıyorum. Doğduğunda büyük ihtimalle en büyük akrabası amcası olacak. Arkadaşlarının anlattığı anıları o hiç babaannesiyle yaşayamayacak.

üzücü bir kara bulut nasıl 26 Nisan 1986 yılında Karadeniz sahillerine yağdıysa, şimdi o bulutun altında toplanan kadınlar, çocuklar, erkekler, kızlar kim varsa o güne dair, birer birer solup düşüyorlar bu günlerde. işte şimdi teyzem de son yolculuk için vücut ısısını ayarlıyor demiştim. Ne zaman 70leri sorsam bana anlatırdı. Kıbrıs savaşında sevdiği adamı kaybettiği anı. Gözleri dolar bir an bile olsa tutamazdı. Hemen ağlardı, uzun, sarı, geniş ve yarım kalan aşkının hatırasına. Bu onun hikayesi, ben sadece vesile dinleyen ve okuyanlar için.
Yazmak, bir öyküye can vermek değil de, benim için hayatı paylaşmak, anıları sonsuzlaştırmak bir kağıdın silinmeyen yüzeyinde. Hatırlıyorum da, deklanşöre basarken o gün bana şunu sordu ” evlat bu çektiğini verir misin torunuma?” ve gözlerime baktı doldum taşmak üzereydim. Sonra gülümseyerek teyzem doğsun da sen verirsin kendi elinle. O da bana gülümsedi. işte o gülümseme bu andır. Umut hiç bitmedi!
*Bu fotoğraf Fotoritim Dergisinin düzenlediği fotoğraf yarışmasında 6. olmuştur.
 

çekim detayı
Perde hızı       : 50 sn
Diyafram         : f5.6
Odak uzaklığı : 55 mm
ISO(ASA)        : ISO-200
Ekipman        :Canon 350D 18-55  1:3.5-5.6 Lens

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here