Ana sayfa Donanım Seymour Duncan “PAF” Klonları Dosyası Final Bölümü

Seymour Duncan “PAF” Klonları Dosyası Final Bölümü

0

Seymour Duncan Antiquity Humbucker

Bu aletler Duncan Custom Shop’ta ya MJ ya Seymour Duncan tarafından sarılmaktadır. (Duyduğuma göre Seymour’un oğlu da -Derek adı- bu işe girmiş ve o da Ant sarmaya başlamış. Ama HB mi sarar yoksa Strat Antiquity(Ant)leri mi sarar bilemiyorum.)Bu aygıtlar eskileri ile birebir şekilde aynı olarak üretilmekte. Süper ciddi bir kopya.
 

İnternet olduktan sonra ve de hatta Jason Lollar’ın manyetik nasıl sarılır kitabı çıktıktan sonra (ki bu kitaba bakarsanız”out of print” ve son gördüğümde 500 dolar gibi fiyatlara satılıyordu, yani süper bir kaynak kendisi) ortalıkta bir sürü manyetik saran insan çıktı. Bazıları ciddi ve eski tamirciler, bazıları da ek iş olarak bunu yapan ilgili insanlar. Elbette hepsi iyi değil.
 

Seymour Duncan Paf Klonları

PAF klonu üretmek tam bir “moda. Hepsine sorsanız biz tam olarak PAF yapıyoruz diyecekler. Ama daha yakından baktığınızda ilk olarak hepsinin farklı PAF”ları modellediğini görürsünüz ve ikinci olarak da parçaların orijinallerden (eski parçaları bulamadıklarından dolayı) farklı olduklarına şahit olursunuz. Ondan dolayı bir sürü insan olmasına rağmen aslında üç beş tane ciddi PAF klonu yapan, yapabilen üretici vardır. Bunların eski olanları Rolph, Lollar, Tom Holmes ve Peter Florance. Yeni olup da iyi olanlar arasında Wagner, Tim White denen bir “genç” (ki bu adam çok iyi ama işi bıraktı), Wolfe (ki bu da akıllı ve genç biri ve bu arada Dr. V modeli ve Marshallhead modelleri süper) ve Throback. Bunlarınkiler güzel PAF klonları, aklınızda dursun…
 

Bunları şu manada yazıyorum: PAF derken unutmayın bir çok PAF var. Gerçek PAF’ları kopyaladığını iddia edenler, güzel olduğu düşünülen bir tanesinin kopyasını yapıyor Onun için bir sürü PAF kopyalan varken, yaptıkları PAF kopyaları birbirlerine o kadar da benzemez.
 

 

Bu bağlamda Duncan Antiquity HB’ler Duncan’nın sevdiği bir PAF klonu cinsi. Unutmayın bu adam bir çok PAF manyetiği tamir etmiş, bir daha sarmış ve de incelemiş bir adam. Bunların içinden sevdiği bir cinsi alıyor ve Ant olarak yapıyor. Başka PAF klonu yok mu derseniz var, PG mesela… Gibbons’ınki, Peter Green’nin PAF’ını da custom shop’ta klonlamış vaziyette mesela. Elinizde bir PAF varsa, onu Duncan Custom Shop”a yollayıp klonlatabilirsiniz.
 

Gelelim Ant HB’lerin özelliklerine: #42 Plain enamel ve de içinde biraz güçsüzlendirilmiş (aged deniyor buna, dun-aged, veya teknik tabiri ile degaussed) bir adet A2 mıknatısı var. Hatta dediğim gibi zımparalanmamış ama üzerine Duncan’ın imza atrığı bir mıknatıs bu. Duncan’nın fikrine göre eski PAF’ların içindeki mıknatıs zamanla güç kaybediyor. O da demagnetizer bir alet kullanarak elindeki Alnico 2 mıknatısının gaus’sunu azaltıyor. Buna dun-aged demiş, ki aslen bu, degauss işlemidir. Bu işlemi resim 2’de görebilirsiniz: Bir elektro mıknatısı, aynı kutup olarak yaklaştırıp, elindeki kullanacağı mıknatısın gauss derecesini ölçerek düşüyor. Bu çok önemli bir şey, yani sarımın yanında, sadece mıknatısın Alnico derecesini değil, bir de gücünü de kontrol etmekte. Sonuç olarak bu mıknatıs size biraz daha net ton veriyor. Seth”lerden bile daha yumuşak ama daha net ve garip, içi boş gibi (hollow) derin bir ton bu.
 

Manyetiğin bir diğer özelliği de muma batırılmamış olması. Bu da üst harmonikler açısından çok önemli. Bu güne kadar 6 7 ANT hb manyetik takıp kullandım ve bu mum işlemi olmadığından dolayı olabilecek ötme sorunu bir defa bile geçekleşmedi. Kısacası bu bana bu adamların manyetikleri cidden iyi sardığını gösteriyor.
 

Bu manyetiklerin bobinleri eş güçte. Yani özellikle bir bobin ötekine göre daha güçlü yapılmıyor. İşte, bu Duncan’nın sevdiği PAF cinsi ile alakalı.
 

Rezistans dereceleri, eskileri gibi değişkendir. Yani “şu olmalı” diyebileceğimiz bir rezistans derecesi mevcut değil. Köprüde 8.20K’dan 8.80’ne kadar değişebiliyor. İşin güzelliği de bu değer, kutusunda yazar.
 

Son olarak belirtelim: Antların kapakları eskitilmiş kapaklar. Yani parlak ve yeni değildirler. Bunu da bilin; zira bazı insanlar bunu hiç sevmiyor. Hatta bazılarının üzerinde pas bile var. Ama kapağı değiştirebilirsiniz, gayet kolay bir işlem…
 

 

Köprü:

Dediğim gibi köprülerde rezistans dereceleri sabit değil. Ama genelde Seth”lere göre daha yüksek.
 

Ton olarak net, yumuşak ve dengeli bir tonu var. Seth”lerin o nasal hollow tonu bu alette gani gani. Tok, ama net. Bas ve tiz EQ’su düz… Yani hiçbiri aşırı şekilde öne çıkmıyor. Ama basları süngerimsi şekilde yumuşak. Açık seste çok iyi ton verirler bunlar. Tok ve koyu ama net bir ton verir.
 

Bence süper manyetiklerden kendisi. Ama problemlerine geçelim. Bu gerçi nereden baktığınıza göre değişir. Birinin problem dediğine ötekisi çok güzel bir şey diyebilir.
 

Baslar sıkı (tight) yani tane tane değil. Yumuşak. Dolayısı ile siz Led Zeppelin işlerine falan kanalize olmak istiyorsanız bu aygıt tam olarak o tonu veremeyecek. Ton yumuşak, sıkı ve bağırtkan değil. Bu hem iyi hem kötü bir şey. Nereden baktığınıza bağlı olarak değişir. Elbette tiz bir gitar köprüsü için bu aletler süper çözüm sunuyorlar. Ama gitar zaten koyu ve tok ise o zaman “bu alet çok bağırmıyor” diyen çok oluyor. çözümü var: Mıknatısı değiştirmek. Eğer içindeki mıknatısı çıkartıp yerine akıllı bir seçim yaparak başka bir Alnico derecesine sahip mıknatıs takarsanız o zaman aletin bu yumuşaklık karakteri tamamen değişiyor. Birden manyetik o bütün güzel 3 boyutlu bol harmonik hadiselerini tutarak güç kazanıyor. Baslar daha tane tane olup, uppermid’ler meydana çıkıyor, lowermid’ler daha bir köşeli oluyorlar (biraz azalıyorlar ama), tizler de bağırtkan oluyor. Sonuçta kendisi tak diye bir Led Zep manyetiği oluyor. Angus veya Page usulü. çok süperdir.
 

Yok efendim içine A2 (degaussed olmayan) takarsanız üst harmoniklerin olduğu o hollow nasal tonu veren güçlü ve net bir A2p oluyor bu alet. Veya A4 ile A5 gibi olup sadece basların ve tizlerin gücünü azaltıyorsunuz (ki A4 zaten degaussed A5 ile çok yakın duyuluyor ki bu iyi bir şey). A3 de A2’ye biraz basta ve tizlerde netlik sağlıyor.
 

Yani bu aleti mıknatıs değiştirme işlemi yaparak “fine tune” etmek mümkün ve sonuçlar da cidden çok iyi. Elbette bunu yaparken gitarın sesine göre davranmanız gerekli. Tiz gitara A5 takmanın pek alemi yok.
 

 

Sap:

Sap manyetikleri de rezistans olarak geniş bir spektruma yayılmış vaziyette. 7.50K ile 7.90 arasında olurlar genelde. Bu da daha önce bahsettiğim açından çok iyi bir şey. Malum normal Duncan”lar hep çok düşük olurdu mesela Seth”ler 7.20 falan… Bu aletler daha güçlü. İnanılmaz bir şekilde 3 boyutlu, net ve harmonik dolu bir manyetik bu. Benim en çok sevdiğim sap manyetiğidir desem yalan olmaz. Degaussed A2 cidden sapta bence süper sonuçlar veriyor.
 

A2’lerin sapta derdi şu olur: LP sapları zaten tok bir ton verir. O zaman netlik için A5 falan takarsanız bu sefer baslar problem yaratır. A2 ise boğuk ve fazla yuvarlak ton veriyor olabilir. Buna çözüm ya degaussed A2’lerde ya da A3’lerde. İkisi de bu manyetik içinde süper sonuçlar verdi. çok sevdim bunu belirtmem lazım. A3 aged A2’ye göre biraz daha tiz biraz daha tane tane. Ama netlik açısından aynılar. İşte hangisini seçeceğiniz zevkinize ve gitarınızın karakterine bağlı bir şey. Bu sap manyetiği hakkında cidden söylenecek çok bir şey yok. Süper bir manyetiktir. Denk gelirseniz illa ki alın derim.
 

Toparlamak gerekirse, bence satılan PAF klonları arasında en tepe noktalarda olan manyetiklerin başında geliyor Duncan Antiquity”ler. çok güzel manyetiklerdir.
 

Sevgi ve saygılarımla.
 

Dr. Mehmet. Barlo
 

 

BİR CEVAP BIRAK

Please enter your comment!
Please enter your name here